przejdź do strony głównej KNE PW

Koło Naukowe Energetyków

21 września 2017
Strona główna Konferencje i wyjazdy Wyjazd techniczny do Bełchatowa, marzec 2011

Wyjazd techniczny do Bełchatowa, marzec 2011

belchatow1

W dniu 4 marca 2011 roku odbyła się wizyta techniczna członków Koła Naukowego Energetyków Politechniki Warszawskiej w Elektrowni Bełchatów. Grupę po obiektach elektrowni oprowadzał Pan Tomasz Krystek.

Elektrownia Bełchatów wchodzi w skład PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A. Położona jest na terenie gminy Kleszczów. Jest to największa w Europie elektrownia kondensacyjna, której podstawowym paliwem jest węgiel brunatny. Współspalana jest również biomasa. Elektrownia składa się z dwunastu bloków o mocy 370 MW. W budowie jest trzynasty blok na parametry nadkrytyczne, którego moc wyniesie 858 MW. Po oddaniu trzynastego bloku do użytku Elektrownia Bełchatów będzie największą na świecie elektrownią wytwarzająca energię elektryczną z węgla brunatnego. Całkowita moc elektrowni wynosi 4440 MW. W elektrowni zatrudnionych jest około 4000 pracowników, a okresowo podczas remontu bloków 1500 osób więcej. Paliwo dostarczane jest z pobliskiej Kopalni Węgla Brunatnego "Bełchatów".

Zwiedzanie elektrowni rozpoczęliśmy około godziny 10:30 obejrzeniem prezentacji multimedialnej o Elektrowni Bełchatów. Następnie mieliśmy możliwość zadawania pytań. Pan Tomasz Krystek udzielił nam bardzo wyczerpujących odpowiedzi na wszystkie nasze pytania. Dowiedzieliśmy się wielu interesujących faktów na temat działania tej ogromnej elektrowni począwszy od eksploatacji złóż węgla brunatnego, poprzez rodzaj i sposób spalania paliwa skończywszy na pozyskaniu energii elektrycznej.

Po pobycie w sali konferencyjnej zakładu nadszedł czas na zobaczenie obiektu od wewnątrz. Na początku mieliśmy możliwość obejrzenia krajobrazu z tarasu widokowego znajdującego się na wysokości 92 metrów. Korzystając z dobrych warunków atmosferycznych mogliśmy zobaczyć jak wielką powierzchnię zajmują wszystkie urządzenia wchodzące w skład elektrowni. Do najładniejszych obiektów należały z pewnością ogromne chłodnie kominowe mające wysokość 132 metrów i średnicę u podstawy wynoszącą 105 metrów. Dwa kominy odprowadzające spaliny z kotłów mają wysokość 300 metrów każdy. Chłodnia kominowa bloku trzynastego jest jeszcze większa (180 metrów wysokości i 118,6 metrów średnicy podstawy).

W drodze na taras przechodziliśmy obok kotła. W każdym z bloków wykorzystywany jest bezwalczakowy kocioł BB-1150 produkcji firmy RAFAKO pracujący na ciśnieniu podkrytycznym o wspomaganym przepływie wody przez parownik. Jest to kocioł wieżowy, wiszący o wysokości 112 metrów. Kocioł jest wyposażony w podgrzewacz wody ECO, 4 stopnie przegrzewu pary świeżej i dwa stopnie przegrzewu pary wtórnej, a także w dwie pompy cyrkulacyjne wymuszające przepływ wody przez parownik.

Następnym punktem naszej wyprawy był poziom na wysokości 12 metrów, gdzie mogliśmy zobaczyć turbozespół. Osoba oprowadzająca nas pokazała nam gdzie znajdują się poszczególne części turbiny i jak są połączone z resztą urządzeń. Mieliśmy także możliwość zobaczyć pracę turbiny z bliska. Jest to turbina reakcyjna, jednowałowa, trójkadłubowa z międzystopniowym przegrzewem pary. Turbina składa się z trzech części: wysokoprężnej, dwuwylotowej części średnioprężnej oraz dwuwylotowej części niskoprężnej. W latach 1997–2004 wykonano modernizację części niskoprężnej 12-tu turbin 18K360 czego skutkiem był wzrost mocy elektrycznej turbozespołu o 10 MW do obecnych 370 MW i zmniejszenie jednostkowego zużycia paliwa o około 3%. Generator GTHW360 wykonany jest w układzie bezpośredniego chłodzenia uzwojenia stojana i wirnika. Uzwojenie stojana chłodzone jest wodą destylowaną, a uzwojenie wirnika, beczka wirnika i żelazo czynne stojana wodorem.

Kolejnym zwiedzonym elementem były nastawnie, w których mogliśmy obserwować pracę osób odpowiedzialnych za sterowanie blokiem. Pierwsza nastawnia obejmująca dwa bloki zbudowana była w latach 80. XX wieku. Druga była natomiast bardzo nowoczesna. Osobom nadzorujących ruch zadaliśmy wiele pytań na temat ich pracy i obowiązków. Zobaczyliśmy jak wygląda ręczne sterowanie niektórych urządzeń. Dzięki specjalnej kamerze mogliśmy też zobaczyć jak wygląda kocioł od wewnątrz.

W układzie przygotowania paliwa przy każdym kotle na poziomie 0 metrów znajduje się 8 młynów wentylatorowych. Dzięki temu, że jeden młyn był remontowany mieliśmy możliwość zobaczenia go od środka. Każdy młyn zasila jeden palnik strumieniowy. Węgiel do młynów podawany jest z zasobników przykotłowych za pomocą zespołu podajników zgrzebłowych i taśmowych. W skład układu odpowiedzialnego za podawanie powietrza do kotła i odprowadzanie spalin wchodzą wentylatory powietrza, wentylatory spalin i obrotowe podgrzewacze powietrza. Pod lejem komory paleniskowej znajdują się dwa ruszty dopalające, których zadaniem jest dopalenie części palnych zawartych w żużlu.

Kocioł podstawowo zasilany jest w wodę przez zespół pompowy o wydajności 1150 t/h (max 1300t/h ),  napędzanych turbinami parowymi o mocy 12MW. Rezerwowe zasilanie realizowane jest przez zespól pompowy o wydajności 650 t/h  napędzany silnikiem elektrycznym o mocy 6,3 MW.

Zwiedzanie zakończyło się po około 3 godzinach. Grupa osób zwiedzających składała się z 17 studentów oraz opiekuna Koła Naukowego Energetyków PW – dr. inż. Wojciecha Bujalskiego.

belchatow2

Sprawozdanie wykonał: Marek Cherubin

 
© KNE PW. Adres: Instytut Techniki Cieplnej, ul. Nowowiejska 21/25, 00-665 Warszawa, pokój 013. e-mail: kne@itc.pw.edu.pl